O czym chcesz poczytać na blogach?

Szekspir

parabola - Onet.pl Blog

                                                                                     (Opracowało wydawnictwo Greg)

Nelia_ (22:38)
Skomentuj...

22 April 2010
Biografia Williama Szekspira.

Blog PrawdziwaWenus


Nazbyt gorące to, nazbyt gorące!
Nazbyt płomienna przyjaźń krew rozpala.
Odczuwam „tremor cordis”, serce tańczy,
Lecz nie z uciechy — nie z uciechy. Może
Tak zachowywać się z odkrytym czołem;
Swoboda brać się może z serdeczności,
Z wylania, z serca szczerego; tak, może,
I może nawet być rzeczą przystojną,
Lecz rąk uściski i szczypanie palców,
Owe uśmiechy udane jak w lustrze
I te westchnienia, które brzmią, jak gdyby
Róg śmierć rogacza wieścił. — O, takiego
Jej zachowania nie lubi me serce
I moje czoło akt I, scena 218

Szekspir wystawia na próbę bohatera i jego żonę, wystawia ich na żarzący się ogień zazdrości: Bucha nagły płomień tego szaleństwa, typowego szaleństwa tyrana na tronie…, płomień, który uderzy zwłaszcza w delikatną Hermionę: tę płomień próby życiowej, wyrosłej z grzechu męża, pali z bliska i długo w postaci publicznego oskarżenia19. Leontes traci żonę, syna i córkę, skazując się na długoletnią samotność. Pod koniec sztuki Czas podsumowuje dzieje Leontesa:

Porzućmy Leontesa, który swej zazdrości
Skutki przeżywa, cierpiąc wiele w samotności akt IV, scena 120

Leontes pod wpływem.

Kobieta z Wysokiego Zamku

Scena główna wyposażona jest w obrotowy cylinder o średnicy 21 m z czterema zapadniami, które mogą zjechać prawie 9 m w dół. W sumie cała scena ma wysokość 5 pięter. Oprócz tego można opuścić przednią część, w której zmieści się orkiestra złożona z 70 muzyków. Na wypadek pożaru scenę można w ciągu 28 sekund odgrodzić od widowni żelazną kurtyną, która przez 20 minut powstrzyma ogień.

Zwykle do teatru zapraszamy klientów, ale tym razem nasz dyrektor finansowy postanowił zaprosić swój dział administracyjno-finansowy – pod który również podlegam – na przedstawienie. Dziewczyny wybrały „Wieczór trzech króli czyli jak wam się podoba” Szekspira. Zapewne dlatego, że komedie Szekspira są zawsze dobre. Zaproszenie na przedstawienie obejmowało również zwiedzanie teatru za kulisami i przekąskę w kuluarach. Oprowadzający nas pracownik teatru miał bardzo dużo do powiedzenia, dużo więcej, niż ja tu byłam w stanie napisać, ale chyba musiałabym pana nagrać, bo mówił tyle, że nie sposób było spamiętać. Budynek robi w każdym razie piorunujące wrażenie. I całkiem przyjemnie było się oddać rozkoszom podniebienia w saloniku, w którym cesarz Franz Josef podejmował na audiencji. Tak, myślę, że to całkiem skuteczny sposób robienia dobrze klientom.

Posilona i podekscytowana perspektywą oddania.

suche teksty na wietrze w pocie codzienności .

Dla niego nie ma miłości, a jak jest to niedostępna. "O nietrwałej miłości rzeczy świata tego" ukazuje nam pogląd. iż człowiek kocha wszystko,co nietrwałe. Jeśli kocha drugą osobę, to jej ciało-nie duszę. Idąc dalej, samej duszy, bez ciała nie ma - nie ma miłości, pełnej miłości do drugiej osoby.
Szarzyński ogólnie rzecz biorąc, uważa, że życie jest beznadziejne i nie można pogodzić człowieczeństwa z Bogiem. "O wojnie naszej, którą wiedziemy z szatanem, światem i ciałem" to modlitwa człowieka do Boga z prośbą o postawienie przy nim...(styl) Bóg jest szczęściem i tylko do niego wszystko należy, do niego idziemy całe swoje życie.
Szekspir w swoim dramacie ukazuje nam człowieka zagubionego. Człowieka, który i tak przegra. Makbet taki właśnie był ale dopiero w końcowej scenie z Makdufem. Cały tekst sprowadza się do tego, iż życie jest bardzo kruche, pełne wątpliwości, wpadków i bólu. Można to przezwyciężyć, ale tylko sprawiedliwością. Brnąć w kłamstwo, czy to ze strachu, czy z roztrzęsienia i zagubienia to najgorsze wyjście, jakie może być.
Osobiście to właśnie "życie według Szekspira", co brzmi komicznie, jest najbliższe mojemu sercu. Nie zgadzam się z Szarzyńskim w kwestii - "Bóg jest szczęściem", że wszystko, co ważne, jest przy Nim. Całkowicie jednak zgadzam się z.

Blog Wojciecha Majcherka - Onet.pl Blog

8

11 września 2011
Zaczął się sezon

Sezon się zaczął. Dwie premiery na początek: Iluzje Wyrypajewa w reżyserii Agnieszki Glińskiej w Teatrze na Woli i Szekspir Forever! – monodram Andrzeja Seweryna na scenie kameralnej Teatru Polskiego. Jeśli by porównywać oba wieczory w kategoriach wydarzeń towarzyskich, a w końcu premiery teatralne i taki aspekt mają, to trzeba powiedzieć, że Warszawa chyba woli Wolę. Warszawa potrzebuje nowego, modnego teatru. Na Wolę trudno dojechać z powodu zamknięcia Kasprzaka, ale w tym sezonie ludzie jednak będą tam jeździć. Jest kolejny powód. Iluzje to bardzo dobry spektakl. Świetnie zagrany, a ściślej mówiąc opowiedziany, przez czwórkę aktorów: Landowską, Ostałowską, Lewandowskiego i Stroińskiego. Glińska z wyczuciem ten kwartet zestroiła. I pewnie spektakl da.

Best-Films feat. Keira Knightley

Pożarowe i został przebudowany na szkołę.
-Julia Stiles początkowo starała się o rolę Bianci Stratford.
-Podczas pierwszego spotkania Kat z panie Perky, pani pedagog pisze akurat na komputerze - widać jednak, że nie zmienia się ilosć tekstu na ekranie.
-Myśli przewodnie filmu to "How do I loathe thee? Let me count the ways.", "Romeo, Oh Romeo, Get Out Of My Face", "They're spitefully romantic" oraz "I pine, I perish!".
-Po kłótni na szkolnym parkingu, Michael nazywa Kate "the Shrew" (jędza) co jest odniesieniem do "Taming of the Shrew".
-Michael mówi "Słodka miłość odnawia twoją siłę", co jest jednym z wersów z sonetu 56 Williama Szekspira.
-W pokoju Kat jest plakat przedstawiający zespół The Gits, którego wokalista Mia Zapata został zabity w 1993 roku. Idzie to z upodobaniami Kat do zespołów takich jak Bikini Kill i The Raincoats.
-Cameron mówi "Palę się, marnieję, ginę" co jest bezpośrednim cytatem z "Taming of the Shrew".
-Maszerująca orkiestra w scenie, w której Patrick śpiewa dla Kat, nigdy wcześniej nie maszerowała - musieli się tego nauczyć dla potrzeb filmu.
-Początkowo Patrick, aby uzyskać przebaczenie Kat, miał zaśpiewać "I Think I Love You" grupy Partridge Family.
-Na laptopie pani Perky jest znak firmy Apple, ale powinien być po prawej stronie u.

Lustracja i weryfikacja naukowców PRL

Awangardzie), potem polonistyki (słynne pamflety przeciwko Conradowi i jego heroizmowi moralnemu). Wkrótce sztandarowe, socrealistyczne opracowanie Lalki Prusa (1949) i ideologia progresywizmu.

Na początku lat 50. regularna krytyka teatralna i recenzowanie spektakli w kontekście społeczno-politycznym. I nagle odwilż – Kott przekreśla natychmiast swoją socrealistyczną przeszłość, ale jeszcze nie poglądy, o czym świadczy tom z 1956 roku Postęp i głupstwo, propagujący całkowite i bezwarunkowe podporządkowanie się Historii.

W 1957 roku występuje z partii i staje się rzecznikiem zmian, „walczy” o wielką klasykę i Szekspira. W 1961 roku wydaje tom felietonów i recenzji Szekspir współczesny.

W 1964 roku podpisuje „List 34”; mimo to pozwolono mu wyjechać na stypendium do USA, gdzie zaczął wykładać na uniwersytetach! Od 1968 roku pozostał na stałe za granicą. Tom o Szekspirze, tłumaczony na wiele języków, zaczyna swoją niebywałą karierę międzynarodową w środowiskach zrewoltowanej, lewicowej młodzieży. Napisany komunikatywnym, felietonowym językiem, tłumaczy, a właściwie „streszcza” dzieła Szekspira, poza metafizyką, doraźnie i realistycznie. Książka, będąca na marginesie akademickiej szekspirologii, dziwnym trafem zostaje.