O czym chcesz poczytać na blogach?

Puerta

Blog o Antonio Puerta[*]

2007-09-08                               Antonio Puerta Nie Żyje !                                 

28 Sierpnia Na Boisku Zmarł Hiszpański Piłkarz Antonio Puerta. Kiedy po raz pierwszy zasłabł Wstał i poszedł do szatni, Drugim razem już Umarł
Antonio Puerta 26.11.1984-28.08.2007

Komentarzy: 0 Antonio Puerta 2007-09-08 Antonio José Puerta Pérez (ur. 26 listopada 1984 w Sewilli, zm. 28 sierpnia 2007 o godz. 14:30 w Sewilli) – piłkarz.

historiadedomingo.wordpress.com

Temor a lo que el príncipe pudiera hacerles. Y, en realidad, incluso él mismo desconoció siempre de lo que era capaz. Para él, el resplandor no era otra cosa que un rutilante halo del que le era imposible escapar, encarcelado como estaba en aquel tabuco. Y aun cuando pasó tantos años allí dentro que se consideró un hombre, no tuvo una mísera razón por la que no regalar aquel fulgor a otro cualquiera, porque aquello se parecía más a un castigo que a un don.

De haber sido en verdad un confinamiento perpetuo, no cabía duda de que el príncipe hubiese enloquecido. Sin embargo, antes de lo previsto, un sacerdote llamó a la puerta.

—¡Señor!, ¡señor!, ¡señor!

Un fraile de la corte golpeaba la puerta, utilizando su bastón como si fuera una aldaba.

—¿Qué sucede, sacerdote?

—Sus Majestades —continuó, afligido y tartamudeando— los Reyes, sus padres…

—¿Están bien? —inquirió el príncipe.

—No. Era eso. Una emboscada. Espadas. Y flechas por todas partes… Los mataron.

—Los mataron… —repitió—.

—Sí.

—¿Y ahora…?

—¿Y ahora? ¿Ahora qué quiere que haga, Su Majestad?

El novicio rey se encontraba ante un poder aun más desconocido que el suyo: el.

Siatkówka - Onet.pl Blog

Euro 2008 - reprezentacja Polski
Euro2008 - reprezentacja Portugalii
Moje Archiwum
2008
 Sierpień
 Lipiec
 Czerwiec
 Maj
 Kwiecień
 Marzec
 Luty
 Styczeń
2007
 Grudzień
 Listopad
 Wrzesień
 Sierpień


29 sierpnia 2007
Wiadomosci ze sportu

Antonoi Puerta nie żyje

To jeden z.

The little boy made for me in the stars. - Onet.pl Blog

Inne dziwactwa. Sam nie umiał wyjaśnić, dlaczego, tak po prostu było.

Na zewnątrz powoli zapadał przyjemny mrok, dzień ustępował miejsca nocy, porze, której zazwyczaj dziękowali zakochani. I chociaż on sam nigdy nie rozumiał zachwytów nad gwiazdami ani siwobrodym dziadkiem księżycem gapiącym się na wszystkich z góry. Być może brakowało mu romantyzmu, charakterystycznego błysku w lewym oku czy też umiejętności okręcania sobie kobiet wokół palca, ale nigdy nie tęsknił za brakiem owych darów. Wierzył w inne wartości, a one w zupełności wystarczały.

Stojąc jednak na samym środku ogromnego Puerta del Sol zaczął rozumieć, jak wiele tracił, poświęcając całego siebie dla innych. Patrzył na zachwyconą brunetkę ze swoistym zawstydzeniem, jakby nadal nie wiedział, czy powinien. Raz po raz wyciągał i cofał dłoń, zmieniając decyzję z sekundy na sekundę. Miał tylko kilka chwil, kilka chwil, by zasmakować tego, co zakazane, by wreszcie na własnej skórze poczuć przyjemny dreszczyk towarzyszący przekraczaniu pewnych granic.

Ona.

Zdawać się mogło, że zauroczona pięknem scen rozgrywających się na ciemno granatowym niebie, odłączyła się od otaczającego ją świata, zagłębiając.

camins, que ara s'esvaeixen. camins que hem de fer sols.

Kiedy ta próbowała ją ugryźć.

W pewien letni wieczór Laura jak zwykle wyszła na długi spacer. Ubrała bluzkę na ramiączkach i krótką spódniczkę w pastelowych kolorach. Pogoda zawsze ją rozpieszczała, delikatny wiatr otulał jej krągłości, przynosił ulgę w upale, prowadził przed siebie po uliczkach, schodach, parkach, wzdłuż rzeki. Kiedy wróciła, było już zupełnie ciemno i Laura poczuła chłód. Nad Gironą zaczęły zbierać się chmury. Delikatnie dotknęła drewnianych drzwi, ciężkich i masywnych, ozdobionych od góry starodawną kołatką w kształcie łapy jakiegoś drapieżnika. 'Esta puerta tenía que estár aquí durante la guerra y aún antes' pomyślała i nacisnęła guzik domofonu. Długo nikt nie odpowiadał, więc zniecierpliwiona zadzwoniła raz jeszcze.
- Sí? [Tak?] - odezwał się zaspany, męski głos w słuchawce.
- Soy Laura, ábreme. [To ja, Laura, otwórz mi.]
Nikt nie odpowiedział a drzwi pozostały zamknięte.
- Soy Laura! Abre la puerta. [To ja, Laura! Otwórz drzwi.]
Drzwi nadal się nie otwarły a męski głos nie odezwał się już więcej. Laura wyciągnęła rękę, żeby jeszcze raz zadzwonić ale.