O czym chcesz poczytać na blogach?

Piękno

Po prostu bądźmy

Piękno.


'I had to find you

Tell you I need you

Tell you I set you apart

Tell me your secrets

And ask me your questions

Oh, Let's go back to the start'

The scientist

 

II .

Piekno otula mnie, piękno jest wokół.

Piękno to ulubiona piosenka, której słuchając przechodzą.

Filozofia dla młodych

Człowiek może bowiem wniknąć w głąb siebie. Może przeniknąć i poznać siebie samego. Jeżeli jest to możliwe, to człowiek powinien poznać sam siebie, co głosili już starożytni myśliciele (gnoti seauton lub scite teipsum). Tylko w ten sposób człowiek może dotrzeć do swojej (osobowej) prawdy, do swojego (osobowego) dobra i swojego (osobowego) piękna.

Jak możemy odkryć te osobowe własności? Jeśli powiemy, że prawdę musimy odkryć w poznaniu, dobra musimy zapragnąć w chceniu, zaś piękno musimy przeżyć w uczuciach, to czy łatwo jest nam tego dokonać? Czy jest to dla nas czymś naturalnym i dostępnym bez żadnego trudu i wysiłku? Czy może wymaga to szczególnego zaangażowania i jakiejś dodatkowej interwencji lub aktywności?

Należy uznać, że człowiek ma naturalne możliwości poznawania, pożądania i chcenia, oraz przeżywania uczuć. Ale jest to możliwość poznawania prawdy lub fałszu, możliwość pożądania i wyboru dobra lub zła, możliwość przeżywania uczuć.

wyznania_niecontrolowane - Onet.pl Blog


22 czerwca 2008
.dzielić sie pięknem od zaraz.
w szary dzień wkradły sie myśli o pięknie..
 zachłysnąć sie pięknem...piękno jest niewypowiedziane...piękno jest tam, gdzie dostrzegają go nieliczni...pięknem trzeba sie dzielić... o pięknie nie da sie dyskutować...z piękną twarzą łatwiej żyć... piękno myśli...piękno ustawia sie w parze z głupotą...jest względne...piękno - dla każdego coś innego...   piękno przeżywamy w ciszy....piękno chcemy głośno wykrzyczeć... piękno jest samą abstrakcją... ukryte gdzieś w twojej dłoni, w delikatnym ruchu palców, w splocie skóry i kości. piękno dla każdego inne... niedostrzegalne... niedoścignione... nigdy nie-idealne. piękno konkubina dobroci... przelatuje na piórkach uśmiechu...ukrywa się rozmarzone w oczach... zmysłowe w ruchu warg oblizywanych wilgotnym językiem... chłodne twoim potem w duszną noc... piękno w liściach i trawach... w przejrzystych kroplach ... w wilgoci nocy...w.

taka jedna istotka

Jeżeli określam coś (kogoś) mianem pięknego, bez wątpienia musi mi się to podobać, a co za tym idzie, posiada cechy odpowiadające moim gustom i upodobaniom. Skupiłabym się zatem na wyżej napomnianych cechach. Rzecz dla mnie piękna, oceniana jest nie koniecznie i nie jedynie pod względem cech wizualnych gdyż to co widzimy często okazuję się być jedynie złudzeniem, krótkotrwałą iluzją, która poprzez oddziaływanie na nasz wzrok jest jako taka odbierana. Rzeczywistość jednak bywa okrutna i to co ukazuje nam się jako piękny obraz jest jedynie fikcją. Istnieją rzeczy, które nie są tak naprawdę piękne, tylko na takie wyglądają. Ukryte piękno jest zdecydowanie lepsze od jawnego. Różnica między tym, czym coś jest, a na jakie wygląda jest drastyczna, osobiście staram się stosować właśnie to kryterium podziału. Najistotniejsze dla mnie są cechy wewnętrzne, piękno ukryte w głębi… Na przykład głębi duszy ludzkiej, bo prawdziwe piękno jest przecież jej odblaskiem. Chyba wszyscy mieliśmy okazje, poznać bajkę o „Pięknej i Bestii”? W mojej modyfikacji powinna być ona nazwaną „Piękna Bestia” bo czyż nie taka była? Odnoszę wrażenie, że w dzisiejszych czasach jest to wyraz nadużywany i zdecydowanie zatracający przez to swoje znaczenie i magie..

Blog Lukasjo

Zawsze pozostanę bardzo uważny i ciekawski;))) Jednak ze strachem zabobonnym jedynie mógłbym zasiąść do następnej takiej próby.
A i tak to zrobię !

2004-01-05 18:04:21 skomentuj (3)


Zagubieni z zaświatów

To Ciebie widziałem w zaświatach
I sprowadziłem stamtąd w swoje serce
Jeżeli jesteś na tym świecie
To jest jeszcze dla mnie nadzieja
Nadzieja jest początkiem i końcem
Chowam Twarz swą w dłoniach
I przestaje istnieć już świat wokół
Tylko świetlista Twoja postać
Ziarno zasiane w duszy mojej
Rodzące wszelkie piękno mego istnienia
Widuję wschody i zachody słońca
Tęcze uśmiechnięte na nieboskłonie
I księżyc, który w swej pełni daje nadzieję
Bezustannie i nieskończenie niepokorny
Lecz żaden z cudów tego świata
Nie może równać się z uczuciem
Jakie wywołuje piękno Twej istoty
Ziarnka mego serca rozwłóczy wiatr
I wciska w okrwawione oczekiwaniem oczy
Tęsknota ma jest jak rzadki kwiat
Czekający na jedyną, niepowtarzalną chwilę
Kiedy nieśmiało rozchylając płatki
Oddaje całe swe życie w ręce owej nadziei
Że przeznaczenie Twoje zabłąka się do mnie
A.

Wiersze ukrytej łzy - bloog.pl

Ten jeden moment,

zapomnieć o cierpieniu,

które jest przekleństwem,

lecz żyję dzięki niemu.

Żyję dzięki walce

i ciągłej nadzieji,

że mój los stracony,

kiedyś może się zmieni.

Zamknięta w sobie

samotna dziewczyna,

marząca o tym,

że czas cofnie lub zatrzyma.

Znikająca wśród tłumu,

niewidzialna,bezimienna.

Wciąz ta sama, wciąż niezmienna.

Zagubiona w wielkim świecie.

Niewinna. Nieznana. Samotna.

 



Podziel się:
Tagi: wiersz, samotność, wspomnienia, marzenia
Trackback: http://bloog.pl/id,330268217,trackback

komentarze (7) | dodaj komentarz

Na początek by Io

czwartek, 25 sierpnia 2011 9:53

Piękno

Czym jest piękno?

Piękno jest istotą

Jakby oddzielną gablotą

Określa rzeczy,.