O czym chcesz poczytać na blogach?

Dramat

njnowak | Natalia Julia Nowak

I zaczyna dostrzegać jej problem (czy pamiętacie 14-letnią Anię, gimnazjalistkę z Gdańska, która zabiła się po tym, jak została perfidnie poniżona przez swoich rówieśników?). Niestety, wówczas jest już za późno. Osobie zmarłej nie da się pomóc.


Natalia Julia Nowak,
21-22 kwietnia 2011 r.

Skomentuj [0]

TragiFarsa 14. Kryzys wieku średniego 2011-04-18

OD AUTORKI:

16 kwietnia minął rok, odkąd zaczęłam tworzyć TragiFarsę, czyli groteskowo-satyryczną serię dramaturgiczną o UB-eku Zdzisławie Baumfeldzie i ludziach z jego otoczenia. Fakt, że dzisiaj mam zaszczyt zaprezentować Czytelnikom czternastą część cyklu, świadczy o tym, iż TragiFarsa wciąż jest żywa i się rozwija. Dramat “TragiFarsa 14. Kryzys wieku średniego” nawiązuje do pierwszej, trzeciej, piątej, szóstej, a przede wszystkim ósmej części serii. W “TragiFarsie 8. Nowej erze”, której akcja rozgrywała się w roku 1959, został opisany m.in. moment aresztowania Zdzisława przez milicję pod zarzutem zbrodni z okresu stalinizmu. W świeżutkiej “TragiFarsie 14. Kryzysie wieku.

recenzje-teatralne.blog

Michał Wielewicki) wymieniał pozornie głębokie uwagi w rodzaju: „Martwi nie kłamią” – „Człowiek zawsze kłamie, nawet wtedy, gdy nie żyje”. Gdy pojawił się król w tekturowej koronie (Arkadiusz Cyran) sceniczny patos urósł do zabiegu konstruującego scenę. Martwy, poległy we wraku samolotu, władca dziwił się, że nie miał sztyletu w sercu, ale bronił się przed zarzutami: „Wiedziałem, że musimy lecieć”, „Nie chciałem wracać do przeszłości. Chciałem ją tylko zobaczyć w chwili ostatniej”. Potyczka słowna przypominała te, które rozgrywały się w klasycznych dramatach, a przysięga monarsza nawiązująca do Pierwszej Rzeczypospolitej pozwoliła wreszcie zadać ostateczny cios zabitemu władcy – poddani wypowiedzieli posłuszeństwa duchowi, który „złamał prawo, lecąc pochopnie tym samolotem”.


Dalszy przebieg pierwszej części ilustrował wprowadzone nieoczekiwanie pojęcie benihilacji – formy narodowego nihilizmu, budzącej skojarzenia z brytyjskim komikiem. Generałowie z zadziwiającą samoświadomością oznajmili: „Jesteśmy prekursorami stania, mistrzami zastygania w raz przyjętej pozie (…) Stoimy, bo lubimy.

O TEATRZE !

Się z niespełnionej miłości, kobietę, która po spożyciu alkoholu spowodowała wypadek samochodowy, w którym zginęła jej córka i mąż, mężczyznę, który stracił pracę i od którego z tego powodu odeszła żona, wnuczkę, która odkrywa, że jej dziadek naukowiec, pracując dla koncernów spożywczych, przeprowadzał eksperymenty na upośledzonych dzieciach z trzeciego świata, Araba, który wysadza dyskotekę, w której bawią się trzej młodzi mężczyźni, którzy zgwałcili jego ukochaną. Ich odpowiedzią na smutne, straszne, przytłaczające sytuacje, które ich spotkały, jest ostateczne cięcie kończące życie, które ich zawiodło. Piękny, poetycki, poruszający tekst.

Tagi: recenzja teatr
11:31, martarybarczyk , Recenzje
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 22 września 2009
Nadobnisie i koczkodany

Czytanie dramatu Stanisława Ignacego Witkiewicza, na Scenie Kameralnej Teatru Polskiego we Wrocławiu.

Małpi Świat

, kylu12488
Link Dodaj komentarz »
poniedziałek, 16 stycznia 2012
Koniec żartów!

Byłem dziś w kinie. Tzn. chciałem iść do kina. To znaczy spontanicznie poszliśmy z koleżanką do kina i chcieliśmy obejrzeć jakiś film, ale ustaliliśmy, że to powinna być komedia. Jak się okazało, w Polsce nie ma miejsca na komedię. Z kilkunastu filmów w repertuarze na ten dzień, była jedna komedia, a reszta: dramat, dramat, dramat, film wojenny, dramat, thriller, dramat, dramat, dramat, dramat, dramat.... Jeden wielki dramat. Mimo repertuaru rodem z kliniki leczenia depresji, kolejki po bilety ciągnęły się jak po mięso za komuny. 

Ale nie o gustach filmowych Polaków chciałem wspomnieć, ale o tym, że w Polsce nie wolno się śmiać. Za śmiech można w Polsce dostać wpie***l. Niechęć do śmiechu jest tak duża, że jeśli nawet ktoś za oceanem się śmieje, to Polacy robią wszystko, aby ten śmiech powstrzymać. Bo jeśli się śmieje, to pewnie pedał albo naćpany.

Działająca w USA firma Iridum Studios wydała.

sekcja teorii teatru i dramatu

    Związany z berlińską sceną Volksbühne),
  • Synne K. Behrndt (dramaturg związana z brytyjskim nurtem devised theatre, współautorka wraz z Cathy Turner książki Dramaturgy and Performance),
  • Cathy Turner (wykładowca University of Winchester, organizatorka Writing Space, projektu promującego nowe modele pisania dla teatru),
  • Sandra Küpper (dramaturg w Schauspielhaus Graz oraz w Thalia Theater w Hamburgu),
  • Dunja Funke (dramaturg związana z berlińską sceną Hebbel am Ufer, pracowała m.in. z Janem Klatą przy Transferze!),
  • Rok Vevar (słoweński dramaturg i dramatopisarz, także krytyk i kurator festiwali) 
oraz polscy, m.in.
  • Małgorzata Sugiera (profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego i kierownik Katedry Dramatu UJ, redaktorka m.in. serii Dramat Współczesny oraz Interpretacje Dramatu, wydawanej przez Panga Pank, popularyzatorka myśli dramaturgicznej w Polsce oraz autorka przekładów najnowszego dramatu europejskiego),
  • Mateusz Borowski (wykładowca Uniwersytetu Jagiellońskiego, redaktor m.in. serii Dramat Współczesny oraz Interpretacje Dramatu, wydawanej przez Panga Pank, autor przekładów najnowszego dramatu.